Naar de Vakopleiding

 

De afgelopen 3 maanden heb ik met heel veel plezier de Basisopleiding aan de Fotovakschool. Ik hem mezelf ingeschreven vorig jaar november  toen bekend was dat mijn dienstverband bij de Rabobank per 1 januari zou stoppen. Belangrijkste reden om me in te schrijven was uiteraard om het reeds aanwezige kennisniveau verder uit te breiden maar eerlijk gezegd óók om een doel te hebben. Ik wilde iets hebben om naar uit te kijken omdat ik niet in het bekende zwarte gat wilde vallen. Het was dus eigenlijk een combinatie van factoren die ervoor zorgde dat ik de Basisopleiding ging volgen. De opleiding startte in februari en duurde in totaal 7 zaterdagen. Dagen die ik met heel veel plezier heb doorgebracht en waar ik heel veel plezier aan heb beleefd. 

Toen ik me inschreef voor de Basisopleiding stond ik geen moment stil bij een eventueel vervolg in de vorm van de tweejarige Vakopleiding.  De gedachte om dit eventueel te gaan doen ging pas spelen tijdens de Basisopleiding. In eerste instantie een beetje afhoudend omdat het qua tijd en financiën een behoorlijke investering is. Toch kwam een belangrijk aspect steeds bovendrijven namelijk: het plezier om samen met medestudenten (en docent) bezig te zijn met fotografie. Daarnaast de uitdaging om aan de slag te gaan met opdrachten en met een portfolio die op de laatste cursusdag ingeleverd moest worden. 

Ik heb lang getwijfeld, zal ik het wel of niet doen? Ik ben alle voor- en nadelen tegen elkaar af gaan wegen en eigenlijk wist ik het toen al. Ik ga de vakopleiding volgen en start in september Boxtel. Nog een kleine kanttekening: er moeten wel voldoende deelnemers zijn anders gaat opleiding alsnog niet door. Echter als ik hoor dat vanuit de Basisopleiding 4 mensen sowieso de opleiding gaan volgen dan geeft dat de burger moed. Misschien zijn het er 5 omdat 1 persoon nog twijfelt maar die probeer ik nog wel over de streep te krijgen ;)

Voor mezelf heb ik vaak de vraag gesteld: “maar wat ga ik er dan mee doen?”. De docente was daar heel helder in toen iemand anders die vraag opperde tijdens de laatste les. Haar reactie was veelzeggend: “al doe je er geen …. <naar keuze invullen> mee, het belangrijkste is dat je er heel veel plezier aan gaat beleven. Zo zit ik er ook in en verder kijk ik wel. Eerst de opleiding maar eens succesvol afsluiten en vooral veel gaan fotograferen. 

Het is mijn doelstelling om via de blog mijn ervaring, succesverhalen (en uiteraard dieptepunten) te delen met mijn omgeving. Daarnaast zal dit blog dat ook dienen als een stuk ‘geschiedschrijving’ voor mezelf zodat ik de verschillende fasen terug kan kijken. 

Het voelt ontzettend goed nu eenmaal de beslissing is genomen. Ik kijk er dan ook naar uit om in september te starten. :)

Wat te doen met deze blogfunctie?

Doorgaan met dit blog of stoppen.

Test om te kijken wat dit is.

Mijn vorige post dateert al vanaf augustus vorig jaar. Dat rechtvaardig de conclusie dat ik dus helemaal niets doe met dit blog. Vreemd, want op zich wel genoeg te vertellen maar blijkbaar heb ik te kampen met hetzelfde fenomeen als de meeste bloggers. Het is klaar met het bloggen, het is passé' en achterhaald. 

 

Toch? 

Fridolijn - Frame This - THE MUZINE SESSIONS. Recorded at Fridolijn's appartment on the day of the Catching Currents album release for Muzine.nl TV by Jelmer de Haas on october 27th, 2015. Editing by Jelmer de Haas. Muzine.nl TV is the youtube session channel for Dutch online music magazine Muzine.nl.

Fotograferen in Schotland

Maandag 31 augustus 2015 om 10:55 uur precies is het zover. Dan vertrekt het vliegtuig dat mij naar Edinburgh brengt. Voor het eerst sinds jaren ga ik weer op vakantie in het buitenalnd, Schotland om precies te zijn. Waarom Schotland? Het afgelopen jaar heb ik me steeds verder verdiept in wat momenteel mijn grootste hobby is namelijk: fotografie. Ik vind het heerlijk om er met de camera de natuur in te gaan om plaatjes te schieten. Ik fotografeer bewuster dan een jaar geleden, denk nu meer na over compositie en standpunten. Dit in combinatie met het bewust(er) omgaan met termen als diafragma, sluitertijden en ISO levert mooiere plaatjes op. Ik maak me geen illusies: ik ben nog steeds een beginnende amateur die nog erg veel kan leren maar heb wel het gevoel meer in control te zijn over de manier waarop ik fotografeer. 

Schotland is het land bij uitstek om te fotograferen. Diverse proffesionele websites over fotografie besteden aandacht aan het fotograferen in Schotland, dit triggerde me en resulteerde dus in het feit dat ik eindelijk weer eens op vakantie ga. Ik ga zeker naar Isle of Skye en onderstaande video laat zien wat me te wachten staat ;)


Aansprekende column over de hype " comfortzone".

Worden jullie ook zo moe van al die coaches, goeroes en weet ik wie niet meer allemaal die iedereen opzadelen met de nietszeggende term: "kom uit je comfortzone!". Alsof het succes voor je onder bereik komt als je die comfort zone eenmaal verlaten hebt. 

Allemaal leuk en aardig maar is het niet een beetje gebakken lucht en blaten al die goeroes elkaar niet klakkeloos na onderwijl zelf heerlijk verblijvend binnen hun eigen comfort zone? 

Een collega tipte me over Richard Engelfriet. Hij had een column van hem gelezen en bracht die bij mij onder de aandacht en ik heb hem instemmend gelezen. Eindelijk een column die het hele "kom uit je comfort zone" circus in ander perspectief zet. 

Lees hier de column: blijf toch lekker in je comfort zone

Opening tentoonstelling Isaac Julien

Eindelijk weer eens naar De Pont geweest. Was al een hele tijd geleden met als voornaamste reden dat enkele tentoonstellingen me niet echt aanspraken. Nu is er eindelijk weer een tentoonstelling waar ik enthousiast van wordt, en dat is nog een eufemisme. De naam van de kunstenaar is Isaac Julian die je een gevestigde naam mag noemen op gebied van de beeldende kunst. Zijn films, en in de mindere mate zijn fotografie, hebben iets esthetisch maar tegelijkertijd een kritische kanttekening. In De Pont staat zijn meest recente filminstallatie Playtime centraal. De projectie wordt weergegeven via een aantal grote projectieschermen, die als zuilen op de grond staan,  en mede door deze opstelling wordt je de film ingezogen. Ik kan er veel over schrijven maar je moet het gewoon zien. Ik zou er uren kunnen blijven zitten, alleen maar kijken.
Isaac Julien was zelf bij de opening aanwezig en gewoon benaderbaar voor iedereen. Een praatje, een grapje, uitleg over zijn installaties en foto’s. Een bijzonder man.

Oh ja, dat ook Sascha de Boer bij de opening aanwezig was en ik liep haar bijna zowat ondersteboven.Ik stond 10 minuten na de bijna botsing nog ‘sorry’ te stotteren. :) 

Bert van Dijk

Vanmiddag kwam een mailbericht als een bom binnen. Ik las in het onderwerp “In memoriam Bert van Dijk”. Ik kon het in eerste instantie niet geloven en dacht aan een vreemd en verkeerd gekozen afscheidstekst van Bert nav zijn boventalligheid. Tegelijk wist ik dat dit onzin was, het was meer hopen tegen beter weten in. 

Het bericht lezend kwam de schok nog harder binnen. Bert is zaterdagavond overleden, het hoe en waarom is onduidelijk maar in de tekst s stond dat reanimeren niet meer hielp dus denk ik aan iets met het hart. 

Met Bert verliest de wereld een fantastische man, een warm mens met oprechte belangstelling voor de medemens. Ik heb nooit direct met Bert samengewerkt maar wel genoeg om ontdaan te zijn van zijn overlijden. Toos noemde hem ooit een knuffelbeer en dat dekt precies de lading. Iemand die je een geweldige knuffel wilt geven, gewoon om wie hij is. Een geliefd collega en mens. 

Mijn zin was over en ben op tijd naar huis gegaan. Wat maakt dit bericht alle andere plotsklaps onbelangrijk. Waar gaat het om? Ik zou die vraag tot in het oneindige willen repeteren. Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? Waar gaat het om? 

Vind het antwoord maar eens zeg ik tegen mezelf. 

Bert, rust zacht.

Zondagochtend

Als ik dit schrijf zit ik in mijn ochtendjas te luisteren naar Michael Prins. Eerlijk gezegd tot vorige week nauwelijks bij mij onder de aandacht. Had wel ooit van " De Beste Singer Songwriter" gehoord maar heb nooit een uitzending gezien. Ben niet zo van de contesten, in welke vorm dan ook. Een uitnodiging om samen naar een concert van hem te gaan bracht daar verandering in. Nieuwsgierig geworden ben ik eens écht gaan luisteren en raakte onder de indruk van deze "Singer Songwriter". Mooie, ingetogen stem die een sfeervolle ambiance weet neer te zetten. Ideaal om lekker onderuitgezakt naar te luisteren. Mooie pakkende liedjes die behalve heel ingetogen worden gezongen minstens net zo ingetogen worden gespeeld. Soms alleen begeleid door piano of akoestische gitaar weet hij in al die relatieve eenvoud toch te boeien. Zijn kracht zit in zijn meesterlijke composities die als kleine juweeltjes worden neergezet. Tel daarbij op zijn markant, wat hees, stemgeluid en je snapt waarom ik uitkijk naar nieuw werk van deze Michael Prins.

 

James Turrell

Een van mijn favoriete kunstwerken is te zien in De Pont. Het is van de Amerikaanse kunstenaar James Turrell en heeft als naam: Wedgework III. Het is een installatie van fluoriserend licht en ik vind het adembenemend om naar te kijken. Iets wat ik gelukkig dan ook  regelmatig doe. Hieronder vind je een foto van dit kunstwerk. 

Turrell heeft veel meer werken op zijn naam staan en in het Henry Art Gallery is nog een kunstwerk te vinden, genaamd: Skyspace. Onderstaande video geeft je een impressie en ik vind het fascinerende kunst.

Henry Art Gallery is fortunate to have a JamesTurrell Skyspace at our museum. Turrell's skyspaces are specifically proportioned chambers with a round, ovular, or square aperture that opens to the sky. Skyspaces can be autonomous structures or integrated into existing architecture. Our skyspace, "Light Reign," was built to fit in our sculpture court.

Nieuwe Pink Floyd: onderuit zakken en trippen maar

Zit ik er op te wachten? Eerlijk gezegd dacht ik tot vandaag dat dit niet het geval was. Maar nu het bijna zover is en de releasedatum in zicht komt begint het toch te kriebelen. Zeker na het lezen van de lovende recensies. Pink Floyd!!  Ik heb albums als "Dark Side Of The Moon" en "Wish You Were Here" helemaal grijsgedraaid waarbij ik weg droomde op de sferische klanken. Luister naar "The great gig in te sky" en je snapt wat ik bedoel.

Vrijdag 7 november is de verwachte releasedatum. Ik kijk er naar uit.